HİKÂYE İMİŞ

[zyaparkaleli]

HİKÂYE İMİŞ
Elin cenaplığı tamam da beyin
Sırrın yamanlığı hikâye beyim
Bardız’dı bucağın, Çermik’ti köyün
Körfez’in varlığı hikâye beyim.

Vuslata yaklaşır insan an be an
Kâinatta zikir, en büyük nişan
Şefaat mercii Resul-i Zişan
Yurdun harmanlığı hikâye beyim

Çocuğun şerrinden eminse ana
Boşuna değildir kurduğu bina
Yönümüz onadır, gidiş de ona
Sisin dumanlığı hikâye beyim

Gerisini dersem zoruna gider
Seni utandırır arına gider
Susayan sülükler kuruna gider
Kaşın kemanlığı hikâye beyim

Aldığın nasihat, duyduğun yazık
Yeter kendine gel, yediğin kazık
Devlet kütüğünde sicilin bozuk.
Közün kirmanlığı hikâye beyim

Umudu yitirmiş gözleri mıhta
Akşamlar feryatta, geceler ah ta
Mevlüt İhsan salda, Sırma çarmıhta
Sözün fermanlığı hikâye beyim

Üstadım, aşığım ey Mevlüt İhsan
Sevgi de, saygı da, hürmet te noksan
İşte ahte vefa yer ile yeksan
Şaşkın Amanlığı hikâye beyim.

Orda sazın asıp asma dalına
Orda can veriyor elif yoluna
Gurbeti yeğledin Emrah kuluna
Aşkın samanlığı hikâye beyim

Çobanoğlu aşkla taşındı Kars’a
Erzurum’da yok mu bir mezar arsa?
Toruni İstanbul, Reyhanî Bursa
İşin Narmanlığı hikâye beyim

Zülfikar Yapar Kaleli